|
De winter in aantocht.
Wandelweekend 11 / 12 / 13 november 2011
Op de dag dat Jan Smit in het huwelijk treedt met zijn Liza maak ik een verkenningstocht tussen de Hoge Venen en Robertville.
Op vrijdagavond druppelen de medewandelaars binnen in de Gite d’Etape des Hautes Fagnes nabij Ovifat.
Jammer genoeg een paar afmeldingen, geveld door een heersende buikgriep.
Als iedereen binnen is proef je meteen de vertrouwde sfeer van wandelaars onder elkaar. Onder het genot van wat Belgisch spraakwater komen de verhalen los en tikt de klok al snel naar elf uur toe. De eerste wandelaars zoeken hun slaapplaats op.
08.30: Tijd voor het ontbijt en drie kwartier later gaan we op pad.
De wandeling van vandaag (23 km) gaat richting het hoogveen. Voor we daar aankomen doorkruisen we grote genummerde bospercelen. De nummers komen overeen met die op de wandelkaart. Handig bij het controleren waar je bent. De ochtendzon prikt door de hoge sparrenbomen en probeert met zijn zonneharpen de bosbodem te verwarmen. Een dankbaar schouwspel voor hen die fotograferen.
Als de eerste knuppelpadjes bereikt zijn geldt een waarschuwing voor gladheid. Afgelopen nacht heeft het behoorlijk gevroren waardoor de houten vlonders nat en glibberig zijn geworden.
Hoog in de lucht horen we de roep van kraanvogels die naar het zuiden trekken. Een teken dat de winter in aantocht is.
In ganzenpas doorkruisen we het veen tot aan een verharde weg. Het doorgaande pad houdt plots op in het midden van het veen. Verderop zien we mensen over een vlonder lopen. Claus zou Claus niet zijn als hij er zich hier geen weg doorheen baant. Tot bijna aan de vlonder gaat het goed. De laatste drie meter worden wel heel drassig. Met een paar snelle stappen is de vlonder te bereiken. Helaas geldt dat niet voor ieder van ons.
Op een droog plekje bieden omgevallen boomstammen een uitstekende plaats om een korte pauze in te lassen. We besluiten een extra lus te maken om niet al te vroeg op de plaats van de bestemming aan te komen waar we de lunch zullen gebruiken. We lopen om het veengebied “La Pouléte” heen en komen uit bij Pont de Béleu, een schuilhut waar we een aantal jaren geleden gebruik van hebben gemaakt. Om 12.30 schuiven we de benen onder tafel van het gezellige restaurant op Baraque Michel. Koffie, gebak, soep en een uitsmijter gaan er grif in.
Als we de weg oversteken om het pad te vervolgen worden we geconfronteerd met resten van de laatste veenbrand in dit gebied. Vlonderpaden die het veen doorkruisen zijn afgesloten. Waarschijnlijk nog niet hersteld. We kunnen alleen langs de rand van het veen verder.
Loes heeft last van een blessure en gaat samen met Barbara via de kortste weg naar het hoogste punt van de Botrange. Ze wachten daar totdat ze worden opgehaald.
Gezamenlijk besluiten we er nog een extra lusje aan toe te voegen. Als we bij “Croix de Lorraine” afslaan horen we opnieuw de kraanvogels. Ook wij volgen nu de weg naar het zuiden maar niet verder dan de Gite waar we om 16.45 arriveren.
Na een warme douche en maaltijd worden plannen gesmeed voor volgend jaar. Daarna komen lachwekkende verhalen boven tafel. De sfeer zit er zoals gewoonlijk goed in.
Rond 22.30 is het voor de meeste van ons bedtijd. Een jeugdgroep in het gebouw gaat voorlopig nog niet slapen. Zij vieren nog een feestje in de kelder.
De muziek is wel te horen, maar door de inspanning van deze dag slaapt iedereen toch in.
Dan worden we om 01.30 gewekt door een brandalarm. Meteen spring ik uit bed, adviseer mijn kamergenoten zich aan te kleden en om naar beneden te gaan. Snel ga ik naar de receptie waar de meldkast hangt. De beheerster schakelt net het alarm uit als ik beneden aankom: de jeugd heeft iets teveel discorook gebruikt waardoor het alarm in werking is getreden.
Aan tafel tijdens het ontbijt hebben we genoeg stof om over te praten.
Tegen half tien staat iedereen buiten. We nemen afscheid van Loes en Barbara die vandaag niet mee wandelen. De wandeling van vandaag zal 17 km. zijn. Wij belanden op de GR56B die ons naar het dal van de Warche zal brengen. Een slingerend pad, bezaait met stenen en boomwortels, voert ons samen met de veenbeek “de Ghaster” naar beneden. De beek komt uit in de Bayehon die verderop met de Warche samenvloeit. Net voordat deze twee riviertjes samenkomen nemen we een pad hogerop. Even later kijken we op de burcht Reinhardstein. Dit is de hoogstgelegen burcht van België. De burcht is in 1354 gebouwd in opdracht van Reinout van Weismes. De burcht is bewoond en tevens gedeeltelijk toegankelijk voor toeristen.
Niet veel later lopen we door de achtertuin van B&B “Le jeune Marronnier” waar we op de koffie uitgenodigd zijn. De eigenaren zijn vrienden van Ria en Frank. Zij vinden het fijn dat we langs komen. Na de lunch volgen we een route boven het Warchedal. Wat later komen we uit in het dal van de Bayehon. Doordat het dal hier zo smal is lopen we een deel van de route in tegenovergestelde richting. Behalve het laatste stuk. Hier kiezen we voor een beter begaanbaar pad dat ons naar de Gite voert.
Na een kopje koffie in de Gite nemen we afscheid van elkaar en iedereen keert tevreden naar huis.
Cor Claassens.
De winter in aantocht
Wandelweekend 11 / 12 / 13 november 2011
Op de dag dat Jan Smit in het huwelijk treedt met zijn Liza maak ik een verkenningstocht tussen de Hoge Venen en Robertville.
Op vrijdagavond druppelen de medewandelaars binnen in de Gite d’Etape des Hautes Fagnes nabij Ovifat. Jammer genoeg een paar afmeldingen, geveld door een heersende buikgriep.Als iedereen binnen is proef je meteen de vertrouwde sfeer van wandelaars onder elkaar. Onder het genot van wat Belgisch spraakwater komen de verhalen los en tikt de klok al snel naar elf uur toe. De eerste wandelaars zoeken hun slaapplaats op.
08.30: Tijd voor het ontbijt en drie kwartier later gaan we op pad.De wandeling van vandaag (23 km) gaat richting het hoogveen. Voor we daar aankomen doorkruisen we grote genummerde bospercelen. De nummers komen overeen met die op de wandelkaart. Handig bij het controleren waar je bent. De ochtendzon prikt door de hoge sparrenbomen en probeert met zijn zonneharpen de bosbodem te verwarmen. Een dankbaar schouwspel voor hen die fotograferen. Als de eerste knuppelpadjes bereikt zijn geldt een waarschuwing voor gladheid. Afgelopen nacht heeft het behoorlijk gevroren waardoor de houten vlonders nat en glibberig zijn geworden. Hoog in de lucht horen we de roep van kraanvogels die naar het zuiden trekken. Een teken dat de winter in aantocht is.In ganzenpas doorkruisen we het veen tot aan een verharde weg. Het doorgaande pad houdt plots op in het midden van het veen. Verderop zien we mensen over een vlonder lopen. Claus zou Claus niet zijn als hij er zich hier geen weg doorheen baant. Tot bijna aan de vlonder gaat het goed. De laatste drie meter worden wel heel drassig. Met een paar snelle stappen is de vlonder te bereiken. Helaas geldt dat niet voor ieder van ons.
Op een droog plekje bieden omgevallen boomstammen een uitstekende plaats om een korte pauze in te lassen. We besluiten een extra lus te maken om niet al te vroeg op de plaats van de bestemming aan te komen waar we de lunch zullen gebruiken. We lopen om het veengebied “La Pouléte” heen en komen uit bij Pont de Béleu, een schuilhut waar we een aantal jaren geleden gebruik van hebben gemaakt.
 foto Ria Bloemendaal
Om 12.30 schuiven we de benen onder tafel van het gezellige restaurant op Baraque Michel. Koffie, gebak, soep en een uitsmijter gaan er grif in.Als we de weg oversteken om het pad te vervolgen worden we geconfronteerd met resten van de laatste veenbrand in dit gebied. Vlonderpaden die het veen doorkruisen zijn afgesloten. Waarschijnlijk nog niet hersteld. We kunnen alleen langs de rand van het veen verder.
Loes heeft last van een blessure en gaat samen met Barbara via de kortste weg naar het hoogste punt van de Botrange. Ze wachten daar totdat ze worden opgehaald.
Gezamenlijk besluiten we er nog een extra lusje aan toe te voegen. Als we bij “Croix de Lorraine” afslaan horen we opnieuw de kraanvogels. Ook wij volgen nu de weg naar het zuiden maar niet verder dan de Gite waar we om 16.45 arriveren. Na een warme douche en maaltijd worden plannen gesmeed voor volgend jaar. Daarna komen lachwekkende verhalen boven tafel. De sfeer zit er zoals gewoonlijk goed in.
Rond 22.30 is het voor de meeste van ons bedtijd. Een jeugdgroep in het gebouw gaat voorlopig nog niet slapen. Zij vieren nog een feestje in de kelder. De muziek is wel te horen, maar door de inspanning van deze dag slaapt iedereen toch in. Dan worden we om 01.30 gewekt door een brandalarm. Meteen spring ik uit bed, adviseer mijn kamergenoten zich aan te kleden en om naar beneden te gaan. Snel ga ik naar de receptie waar de meldkast hangt. De beheerster schakelt net het alarm uit als ik beneden aankom: de jeugd heeft iets teveel discorook gebruikt waardoor het alarm in werking is getreden.
  foto Ria Bloemendaal
Aan tafel tijdens het ontbijt hebben we genoeg stof om over te praten.Tegen half tien staat iedereen buiten. We nemen afscheid van Loes en Barbara die vandaag niet mee wandelen. De wandeling van vandaag zal 17 km. zijn. Wij belanden op de GR56B die ons naar het dal van de Warche zal brengen. Een slingerend pad, bezaait met stenen en boomwortels, voert ons samen met de veenbeek “de Ghaster” naar beneden. De beek komt uit in de Bayehon die verderop met de Warche samenvloeit. Net voordat deze twee riviertjes samenkomen nemen we een pad hogerop. Even later kijken we op de burcht Reinhardstein. Dit is de hoogstgelegen burcht van België. De burcht is in 1354 gebouwd in opdracht van Reinout van Weismes. De burcht is bewoond en tevens gedeeltelijk toegankelijk voor toeristen.
Niet veel later lopen we door de achtertuin van B&B “Le jeune Marronnier” waar we op de koffie uitgenodigd zijn. De eigenaren zijn vrienden van Ria en Frank. Zij vinden het fijn dat we langs komen. Na de lunch volgen we een route boven het Warchedal. Wat later komen we uit in het dal van de Bayehon. Doordat het dal hier zo smal is lopen we een deel van de route in tegenovergestelde richting. Behalve het laatste stuk. Hier kiezen we voor een beter begaanbaar pad dat ons naar de Gite voert. Na een kopje koffie in de Gite nemen we afscheid van elkaar en iedereen keert tevreden naar huis.
Cor Claassens.
Foto Cor Claassens
|
