Een paar van de deelnemers deden voor het eerst mee, anderen hadden om verschillende redenen de draad weer opgepakt. Vrijdagavond, toch een avond om lekker de ervaringen van de laatste maanden weer eens uit te wisselen.

Op zaterdag na het ontbijt werd gestart met de wandeltocht. Een start met wat motregen, dat even later toch zou ophouden. De hele dag verder werden we ook niet meer geconfronteerd met hemelwater. Hier en daar liggen nog kleine sneeuwresten van de vorige week. Niet genoeg om sneeuwballen te gooien of in te glijden. Eerst liepen we richting Baraque Michel. Bij het restaurant op de top werd een eerste wat langere stop gemaakt om koffie met gebak en soep met brood te nuttigen.

Na de pauze staken we de weg over om de Hoge Venen in te lopen. Een drassig pad dat spoedig overging in de welbekende plankieren. Het hout dat erg vochtig was, zorgde toch voor een wat krampachtig lopen, want niemand voelde er voor om uit te glijden.

Het is en blijft een markant gebied, wel gevaarlijk als je het lef hebt om van de paden af te wijken.

Na de planken kwamen we weer op een “normale” paden, die wel steeds werden afgewisseld door smalle tussendoortjes, die Carlo op zijn kaart kon ontdekken. Na een paar uur lopen nog even koffie drinken bij het museum om vervolgens richting gite te gaan. Het is inmiddels dan tegen 4 uur. Vlakbij de gite splits de groep zich, de helft gaat naar “huis”en de anderen maken nog een omweggetje. Dit omweggetje hield in dat afgedaald werd tot het laagste punt om daarna via de steile opgang van de skihelling naar boven te lopen. Na dit heftige bultje gingen ook zij op weg naar de gite.

‘s-Avonds na het diner kregen we les van Laura in Tai Chi. ervaring. Anderhalf uur lang ontspannende oefeningen doen op een manier die voor bijna iedereen nieuw was.

De volgende morgen tassen inpakken en ontbijten. Daarna weer op pad voor de tweede dag. Dit keer was de regengod ons niet goed gezind, want bijna de hele dag moest in de regen gelopen worden. Het pad leidde ons naar Kalterherberg. Ook nu door drassige stukken en over stroompjes springen. Modderig en nat. In Kalterherberg koffie en/of soep genuttigd en daarna weer richting gite en auto’s. De terugweg via een andere route was niet veel beter dan de heenweg. Ondanks het zonnetje dat zich heel even liet zien, zat het tempo er goed in. Ongelooflijk dat er zulke kleine paden bestaan, die soms deels overgroeid waren door de struiken en bomen.

Even na 4 uur kwamen we bij de auto aan. Weer het moment om afscheid te nemen en de af te spreken om een volgende keer weer mee te gaan met een wandelweekend.

Al me al kunnen we terugzien op een geslaagd weekend (met dank aan Carlo).

Wim Reijnhout