Vrijdag 15 februari rijden Piet en ik naar het hoogste punt van België. Omdat mijn navigatie systeem niet precies werkt komen we uit in Malmedy. Via Robbertville en Bortange rijden we naar Eupen en vervolgens richting Monschau. Bij Ternell stoppen we voor een kop koffie en maken een wandeling naar de Hill.

Net achter het restaurant duiken we het bos in. Bij de hut meteen rechtsaf de diepte in. Een pad met verschillende halve boombruggetjes brengt ons bij “De Hill” of op zijn Duits “Die Helle”.

Van in de late middeleeuwen tot in het jaar 1795 vormde deze rivier de grens tussen verscheidene gebieden. Zo was hij de grens tussen het Hertogdom Limburg en het Hertogdom Luxemburg, en verder noordelijk tussen Limburg en het Hertogdom Gulik. In de periode 1815-1830 scheidde de rivier Pruisen van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, vanaf 1830 (na de Belgische Revolutie) vormde ze de grens tussen Pruisen en België. In 1952 werd een anderhalve kilometer lange verbindingstunnel gegraven tussen de Helle en de Weserstuwdam om het grote waterverbruik van de textielindustrie beter te kunnen reguleren. Ongeveer de helft van haar weg stroomt de rivier door het Natuurpark Hoge Venen-Eifel.

Via een boswachterweg komen we terug bij het restaurant. Tijd om naar Monschau te rijden. Monschau wordt ook wel “De parel van de Eifel”genoemd.

Het stadje dat in 1352 stadsrechten kreeg en toen nog Montjoie heette heeft altijd een heel belangrijke rol gespeeld in de textielindustrie, die hier plaatsvond van de 16e tot en met de 19e eeuw. De naam Monschau werd in 1918 aan de plaats gegeven en het mooie van de oude binnenstad is dat deze de afgelopen 300 jaar niet veel is veranderd. De binnenstad wordt zoveel mogelijk verkeersvrij gehouden wat het wandelen door de middeleeuwse straatjes des te aangenamer maakt. Als je de ogen goed de kost geeft dan zie je telkens andere dingen, prachtige gevels, antieke toegangsdeurtjes, kleine raampjes, pittoreske binnenplaatsjes en prachtige vakwerkhuizen in diverse kleuren. Scheve huisjes grenzen direct aan de oever van het door het centrum stromende riviertje de Rur.

We overnachten in de jeugdherberg van Monschau dat gevestigd is in de burcht. Op de bovenste verdieping zijn de slaapvertrekken, zeg maar op de zolder. Maar wel een heel grote zolder. We slapen er met tien mannen en de beluchting is één raampje van één meter bij 70 cm. Dat zal meuren worden. De dames slapen een verdieping lager met vijf op een kamer.

Nadat we een restaurantje hebben opgezocht, heerlijk gegeten en een biertje gedronken hebben, klimmen we opnieuw 72 treden naar boven. Daarbij nog een 60 binnen de burcht. Ook een manier om conditie op te doen natuurlijk.

Omdat dit voor mij de eerste keer is dat ik met de NKBV op wandel ga, is het nog even aftasten. Automatisch raak ik in een gesprek en is het al snel elf uur, tijd om te slapen.

Om zeven uur op, acht uur ontbijt en om negen uur vertrek. Carlo zal Frank uitleg geven hoe om te gaan met kaart en kompas. Dat is de rede dat er op elke richtingverandering even gestopt word en zij de kaart kunnen bestuderen. Voor ons een gelegenheid om de omgeving te bekijken. Als we Monschau verlaten komen we al snel op een bospad. Het eerste uitkijkje moet natuurlijk beklommen worden. Om 10.30 stoppen we voor de éérste pauze. Na 15 minuten zetten we er de pas weer in. Carlo weet een paar mooie doorsteekjes te vinden om ons in een rap tempo dieper het dal in te brengen. Een uurtje later staan we op het pad en komen uit bij een oude watermolen met houtzagerij. In het vochtige dal zie ik talrijke mossen, de zon kan hier niet doordringen. Opnieuw klimmen we het dal uit en komen op een verharde weg. Zin in koffie wordt er gevraagd. Nou, dat zal er wel in gaan. Om twee uur zitten we gezamenlijk aan een grote tafel in een gezellig restaurant aan de koffie. Sommigen laten zich de wafels met warme kersen goed smaken. Drie kwartier later stappen we weer op en volgen een route langs het stuwmeer terug richting Monschau. Na nog een pittig klimmetje komen we tegen vieren terug in de parel van de Eifel.

Adobe Flash Player niet geinstalleerd of ouder dan 9.0.115!

Gretig word er gebruik gemaakt van de douches en om zes uur schuiven we gezamenlijk aan tafel. Na de maaltijd wordt er gezellig bij gekletst met een biertje en een wijntje. Op tijd naar bed. Morgen krijgen we een pittige wandeling wordt er verteld.

Als iedereen na het ontbijt zijn tas in de auto heeft staan, vertrekken we om negen uur voor wandeling nummer twee. Deze keer beklimmen we de noordkant van Monschau en komen al snel op een uitzicht punt. De route gaat via hogere gebieden door weilanden en langs hagen.

Regelmatig is er een buizerd te horen. De roep van de buizerd klinkt als een gerekt klagend gemiauw. De spanwijdte van de vleugels bereikt gemakkelijk 1,20 meter. De totale lengte van kop tot staart is ongeveer 50 - 57 centimeter. Een cirkelende buizerd is te herkennen aan de lange en brede vleugels en aan de relatief korte, breed gespreide staart. Mannetjes en vrouwtjes zijn alleen naast elkaar, bijvoorbeeld wanneer ze samen rondcirkelen, te herkennen, waarbij het vrouwtje in de regel iets groter is dan het mannetje. De maximale leeftijd is ± 26 jaar in de vrije natuur.

Rond kwart voor elf vinden we een rustplaats waar “Het bed van Keizer Karel” zou staan. Volgens de verhalen zou keizer Karel tijdens een van zijn jachtuitstapjes verdwaald zijn en gedwongen de nacht hebben doorgebracht op een groot stuk rots. Deze rots, die in Monschau-Mützenich ligt, heet in de volksmond daarom nog steeds Keizer Karels Bed.

We volgen onze leider die een pad weet te vinden langs oude grensstenen van België en Duitsland. Grenssteen 725 is iets voorbij Keizer Karels bed. Daarna volgen we een stukje spoorlijn van de verbinding Eupen Monschau. Hier moeten we afscheid nemen van twee medewandelaars die om minder prettige redenen huiswaarts moeten keren.

Van 1991 tot 2001 reed hier op de “Vennbahn” een stoomtrein om toeristen tussen Eupen via Monschau naar Sourbrodt te brengen. Sinds 2004 kon men alleen nog vanuit Sourbrodt naar Kalterherberg met een railfiets het spoortraject op. Maar het lijkt erop dat het merendeel van de infrastructuur over niet al te lange tijd ook zal verdwijnen.

De route gaat verder door dorpjes en velden tot we een picknick plek hebben gevonden langs een oude tankversperring uit de oorlogsjaren. Weer weet Carlo ons mee te nemen naar een dal waar de zon geen vat heeft op de winter. Een koud en vochtig dal laat ons ijssculpturen zien die door de natuur zijn geschapen. Uiteindelijk bereiken we tegen vier uur Monschau.

Na nog wat gedronken te hebben rijden we terug naar Nederland waar we rond zeven uur nog aan tafel kunnen schuiven.

Ik mag wel zeggen dat ik een fijn wandelweekend heb gehad dat zeker een vervolg zal hebben.

Iedereen bedankt en vooral Carlo.

Cor Claassens