Een week voor aanvang van het weekend Ovifat hou ik de weerberichten nauwlettend in de gaten. Slecht weer, veel regen en ietsjes kouder zijn de voorspellingen van Sabine Hagendoorn van de Belgische tv. Ik sorteer wat spullen die bij dat weer passen en ze verdwijnen in de grote weekendtas.

Woensdag gaat alles er weer uit omdat Sabine heel ander weer voorspelt. Ze heeft het over winterse buien. Ik ruil mijn regenbroek voor een dikkere ribbroek en een extra trui.

Donderdag ruil ik de ribbroek weer om voor een skibroek en stop er een extra fleece vest bij.

Vrijdagmiddag vertrekken we met zwaarbewolkt weer naar de Ardennen. Nabij Verviers begint het te regenen. Net buiten Eupen gaat het over in zeer fijne sneeuw. Als we in Ovifat aankomen zijn het al kleine sneeuwvlokjes.

Net voor het slapen gaan is er al een aardig laagje sneeuw gevallen.

Na een goede nachtrust kijk ik door het venster naar buiten en zie dat het laagje sneeuw is gegroeid tot wel 10 cm.

Als we in de ontbijtzaal komen krijgen we te horen dat twee medewandelaars die vrijdagavond later zouden aankomen, de nacht hebben doorgebracht in de auto op de parkeerplaats bij Mont Rigi. Vijf  kilometer van de Gite d’Etape. Ze zijn daar met nog een aantal andere automobilisten gestrand door hevige sneeuwval.

Ze worden die morgen in de Gite d’Etape verwend met hete koffie en kruipen na een warme douche nog een paar uurtjes in de slaapzak.

Wij vertrekken om 09.15 in de richting van het Natuurcentrum van de Botrange. Hier slaan we linksaf richting “Beaulou ou Beleu” waar we de beek “Polleur” volgen naar “Fagne de la Polleur” een smal paadje dat over gaat in een vlonderpad. Het is al meteen genieten van de vergezichten over het veen met guur grijze wolken op de achtergrond. Het veen is bedekt met een laagje sneeuw waar de topjes van de grassen nog net bovenuit steken. We komen langs het bosgebied La Poulete waar we het veengebiedje weer verlaten. Verderop lassen we een rustpauze in om te genieten van een warm kopje thee. Dat valt even tegen! Het hete water dat we bij de Gite hebben gekregen was totaal niet heet. Een lauw kopje thee is niet voldoende. We lopen nog een stukje door naar Baraque Michel waar warme koffie en heerlijke soep ons weer versterken.

“Bereid je maar voor op een stevig stuk over het hoogveen dat een paar uur in beslag zal nemen”, meldt Carlo. We vertrekken in ganzenpas over de vlonders door het veen.

Al snel lopen we parallel met een veenbeek “de Helle of de Hil” die zijn oorsprong nabij Baraque Michel vindt en als waardige rivier in het stuwmeer van Eupen uitkomt.

Als we op het punt komen waar twee veenriviertjes samen stromen wordt de ondergrond nogal erg drassig en moet er goed worden uitgekeken. Op aanwijzing van voorgangers stappen we van steen op graspol bedekt met sneeuw. Het is steeds weer zoeken naar stapplekjes waar je zonder al teveel modder aan je schoenen door dit lage gebied kunt komen. We bereiken de bosrand aan de andere zijde van het veen en steken de Helle over. Langs de rand van het bos worden we getrakteerd op een sneeuwbui die ons verandert in wandelende sneeuwmannen en vrouwen. Na een paar uur sneeuwploegen komen we aan bij het Natuurcentrum waar we een heerlijk kopje koffie of thee drinken. Nog een klein halfuurtje doorstappen en we zijn bij de Gite.

Een warme douche en een goed maal brengen ons in stemming om Carlo en zijn vrouw te bedanken voor alle jaren van inzet. Leuke verhalen van wandelingen uit het verleden doen de ronde. Een nieuwe wandelleider heeft zich aangemeld. Als de bar gesloten is, is het tijd om de slaapplaats op te zoeken.

De andere morgen vertrekken we rond half tien voor een wandeling ten zuiden van de Gite. De nieuwe leider zal zich waar proberen te maken en neemt de groep mee door de sneeuw. Natuurlijk wel onder toezicht van Carlo die gelukkig met een tweede kaart een oogje in het zeil houdt. Al snel loopt het geplande pad in het water en moet er gekeerd worden. Dat gaat gepaard met natte voeten van enige wandelaars. Met begrip voor de nieuwe leider volgt de groep zonder morren en zoekt men naar een alternatief. Dat ook weer uitloopt op een drassig stuk. Tenslotte komen we via een steile afdaling veilig beneden in het dal van de Bayehon waar besloten wordt terug te keren naar Ovifat om het naderend slecht weer voor te zijn.

Op het middaguur komen we bij de Gite aan. Met vereende krachten helpen we een vastzittend voertuig op weg en om half één rijdt de laatste van het terrein.

Als we Antwerpen naderen begint de eerste sneeuw te vallen en voor we Roosendaal bereikt hebben heeft zich al een wit tapijt gevormd.

Ik hoop dat iedereen veilig is thuis gekomen en terug kan kijken op een geslaagd, onverwachts winterweekeind.

Cor Claassens