Oudenbosch,   april 2010-05-08

Enige weken geleden werd ik door mijn beste vriendin uitgenodigd om de stoute schoenen aan te trekken en te gaan deelnemen aan een tweedaagse wandeling in de Belgische Ardennen.

De naam “Ardennen” stamt af van de Keltische godin van de jacht, genaamd Arduinna, Julius Ceasar vermeldde de naam Ardennen voor het eerst tijdens de oorlogen met Ambiorix  (55 v.Chr.) ; zonder een geografische locatie te noemen. N.B. in het Nederlands ‘aarde der dennen” De Ardennen lopen van Wallonie, door in Duitsland – Eifel en in Luxemburg –Oesling.

Mijn eerste wandeling was reeds in mijn zevende levensjaar, 1943 van Rotterdam naar Zwolle, ongeveer 150 km ivm levensbehoud door oorlogsomstandigheden.

Daarna volgden er velen in wandelen en hardlopen, in het algemeen met veel voldoening. Wandelen is gelukkig nog steeds geen professionele sport in vergelijking met andere sporten, waarbij alleen nog maar naar de topprestaties van enkele topatleten wordt gekeken. Geld speelt een alles overwegende rol , wat mede tot sportverdwazing leidt ( lijdt?) “Pecunia non olet”

Onze deelnemers zijn hobbyisten die beweging en gezondheid hoog in het vaandel hebben.

Op vrijdagavond 23 april jl  vertrokken wij met 4 personen met de auto van Oudenbosch. Om half acht bereikten wij na wat  omzwervingen in het donker het chalet “les Gattes”. Trois- Ponts is een bescheiden dorp aan de oevers van het riviertje de Salm, net voor die in de  Amel vloeit. Het dorp heeft ongeveer 2700 inwoners. Het chalet “Les Gattes” doet denken aan een berghut, het is tevens een zelfverzorgingshuis. Door zijn houten betimmering doet het historisch aan. Op de begane grond is een grote gelagkamer annex gelachkamer gesitueerd, ruim bemeten keuken met alle kookapparatuur en alle bestek, servies, koelkasten enz. Een ruimte voor het opbergen van alle wandelattributen en een ruimte voor aankopen ter versterking van de inwendige mens. Via een smalle trap komt men op de etage alwaar negen slaapkamers met elk  4 bedden en een tweepersoonskamer, wasruimten en toiletten zijn gesitueerd. Er kunnen in totaal 38 personen gehuisvest worden. In het huis is het goed toeven mede door de aangebrachte verwarming. Een divers gezelschap was reeds aanwezig en er volgde een hartelijke begroeting. Uiteindelijk bleken er 11 dames en 8 heren aanwezig te zijn om te gaan deelnemen aan de tweedaagse wandeling, in de leeftijd van 35 tot 75 jaar.  

We werden welkom geheten door de heer Cor Claassens, afgevaardigde van de NZBV. Hij gaf ons richtlijnen voor de wandeling. Zelf liep hij niet mee doordat hij geblesseerd was. Tevens werd de aandacht gevestigd op een fotowedstrijd waarbij het er om ging  een foto te maken van een voetzool met panorama. Ook werd onze gids, de heer Walter Voet voorgesteld, die de twee loopdagen zou voorgaan. De kamerindeling voor nachtelijk verblijf werd daarna in onderling overleg geregeld. Na een gezellig uitwisselen van ervaringen werden ’s avonds laat de slaapplaatsen opgezocht.

De volgende dag, zaterdag, om zeven uur reveille. Om acht uur  werd het ontbijt geserveerd dat was voorbereid door Cor en een aantal vrijwilligers. Het broeder- en zusterschap werd hiermede ontwikkeld.

Een korte beschrijving van het wandelcircuit:

Dag 1 : de omstreken van de dorpen Wanne en Stavelot. De wandelroutes zouden plaatsvinden op een hoogte van 500-600 meter. Stavelot ontstond rond een abdij in de 7^e eeuw. Een prins- abt bestuurde tot laat in de Middeleeuwen de streek als een prinsdom. De kerktoren is herbouwd in de 18^e eeuw, opgravingen op het terrein van de abdij gaan nog steeds door. Stavelot is al eeuwenlang een carnavalsstad, maar de monniken mochten hieraan niet deelnemen van de abt. “Blanc Moissis” was een carnavalsfiguur met een wit gezicht en een lange rode neus. Een standbeeldje in de tuin herinnert aan deze figuur. De lengte van de wandeling zou ongeveer 20 kilometer zijn.

Om 9 uur stonden we in de startblokken om te vertrekken. Het parcours was in deze streek overwegend omgeven door dennen- en sparrenbossen. Via holleweggetjes, bospaden, dennenbossen, weilanden en smalle teerwegen voerde de wandeling met stijgingen en dalingen in een overwegend schaars bewoond gebied. We zijn geen andere wandelaars tegengekomen. Regelmatig werd er gestopt om te genieten van de uit- en verzichten en voor het maken van foto’s. Gelijktijdig werd door de deelnemers gezellig gekeuveld. Om en nabij half twee werd  geluncht in restaurant “Steinbruch” in het Duitssprekende deel van Belgie .

Na de lunch werd de wandeling voortgezet om nog twee uur te meanderen langs paden en weggetjes. We werden voorgegaan door onze gids die verschillende stijgingen en dalingen niet schuwde. Af en toe stopten we om van boom en plant te genieten en om te fotograferen. De tijd draaide door en om half vijf bereikten we weer de thuishaven.

We werden opgewacht door Cor, die drukdoende ging om voor ons koffie en thee te verzorgen, hetgeen zeer op prijs werd gesteld. Het prachtige weer liet het toe om buiten het chalet in het gras van de warmte te genieten en bij te komen van de vermoeienissen van de tocht. Hierna werd aanstalten gemaakt om de avondmaaltijd gezamenlijk te bereiden. De ingrediënten waren reeds door Cor ingeslagen en stonden gereed om bewerkt te worden. De dames van het gezelschap namen het voortouw en na niet al te lange tijd werd de kreet “Aan tafel” gehoord. Een ieder was snel ter plekke.

Een goede Chinese/ Indische/ pasta maaltijd werd geserveerd met allerlei lekkere toegevoegde spijzen. Een ieder liet het zich goed smaken onder het genot van de gewenste drankjes. Een toetje ter afsluiting completeerde het geheel. Na de afwas was in de avonduren de gelegenheid om gezellig te converseren, moppen te tappen met stimulering van opwekkende middelen die door de huiswacht tegen vriendenprijs werden geleverd. Tegen tienen namen de eersten afscheid om zich op te maken voor de nachtrust en om en nabij 11 uur traden de laatste aan voor het verblijven in dromenland.

De tweede ochtend viel meteen weer op dat Cor, met hulp van diverse vrijwilligers, er alles aan had gedaan om het ontbijt tot in de perfectie te verzorgen. Complimenten voor deze personen. Na het ontbijt vond bespreking plaats voor de dagindeling. Een  wandeling van ongeveer 15 km werd voorgesteld.

We vertrokken die ochtend om negen uur . Via een moeilijk begaanbare holle weg met keibeslag bereikten we een hoger gelegen gebied, waar een kleine kudde Schotse Hooglanders in het vizier kwam. Een ogenblik rust met foto’s. Daarna bereikten we na wat stijgingen en dalingen de bosrand en werd door de gids een weggetje gekozen met aan de ene kant dichte, donkere dennenbossen en aan de andere kant een prachtige open ruimte van een groot dal. Vergezichten te over!!!

Op een zeker moment werd een grote, uit het leven getreden oude eik zichtbaar die op een helling stond uit te rusten van zijn lange bestaan. Zelfs gids Walter stond uitgebreid te fotograferen om de herinnering veilig te stellen. Een beekje dat zijn oorsprong had op de hoogte, verbreedde zich tot een stroompje dat zijn weg zocht naar het dal.

We vervolgden onze weg middels een uitgesleten bospad waarna wij op een open weilanddeel uitkwamen. Een kolossale stier met zijn kudde dames stond ons aan te staren. De stier schraapte met zijn voorhoeven in de grond en wierp een lading stof op. Hij trachtte ons duidelijk te maken dat met hem niet te spotten viel. Gelukkig was het weiland met prikkeldraad omheind om hem binnen de perken te houden. Een imposant gezicht. Een Spaans arena gebeuren! We wandelden verder door een dicht dennenbos, staken een weiland over, waar het bukken was geblazen om prikkeldraadverwondingen te voorkomen. Gids Walter nam de wandelkaart regelmatig ter hand om de richting te bepalen, hetgeen wonderwel lukte.

Na zekere tijd verlieten we de bospartijen en kwamen op een brede weg. Op het eind hiervan bevond zich de grote manege cq stoeterij “ Monte Soil” Een drukte van belang met jonge mensen die galopperend met hun paarden ons op de ruiterpaden passeerden. Nadien bereikten we een bredere , doorgaande teerweg die later een helling bleek te zijn van 2700 meter, stijging 7% , als deel van de wielerklassieker “Luik- Bastenaken-Luik” . Deze klassieker zou later die dag gerenfietst worden. Een aantal amateur wielrenners gaf acte de presence om hun krachten te beproeven op de hellingen van het parcours, een uitdaging van de eerste orde! Dit speelde zich af ruime tijd voordat de beroepsrenners de hellingen zouden gaan beklimmen. Om en nabij half twee zou Wanne getuige zijn van hun doorkomst naar Stavelot.

De gids leidde ons middels de hem bekende wegen naar het centrum van het dorp Wanne. Hier bevond zich een prachtige kerk. Na enig zoeken werd een rustpunt gevonden bij kasteel Wanne , een gite d’etape,  om van de middagpauze te genieten. Het kasteel Wanne is een van die typische Ardense residenties. Geheel en al in de lokale steensoort opgetrokken. Zand- en kalksteen gemengd in dunne lagen. Het gebouw, gedrongen en stevig op het fundament, is door zijn dikke muren al honderden jaren in staat om de tand des tijds te weerstaan.

Sinds 1712 bestaat het in zijn huidige staat. De vroegere toegang, via een gewelfd portaal, is tijdens het Ardennenoffensief in 1944 verloren gegaan. De ingang is nu gelegen aan de zuidkant. In de loop der tijd is het kasteel eigendom geweest van verschillende adellijke families zoals bv de Metternichs en een zekere Adriaan van Nassau, het laatst was het in het bezit van de abt Frateur, die het in 1965 aan de Belgische staat verkocht. Na verbouwing dient het sinds 1971 als gite d’etape.

Het is een populaire ontmoetingsplaats voor toeristen in de regio Stavelot – Trois-Ponts.

Na een verblijf van ongeveer drie kwartier in de tuinen van kasteel Wanne werd opgebroken en vervolgd middels een stijgend parcours en de stilte van de bossen werd weer ervaren. Na een boswandeling van een uur werd het Chalet des Gattes weer bereikt.

De mede-organisator Cor ging druk in de weer om ons van koffie en thee te voorzien en het geheel werd nog bepraat, om de meningen van elkaar te vernemen. Om half vijf werd hartelijk afscheid van elkaar genomen en de thuisreis aanvaard.

EINDCONCLUSIE

Een gezellige en interessante tweedaagse wandeling onder uitstekende weersomstandigheden, met een gezellig en ondernemend gezelschap in een goede onderlinge sfeer.

De prettige begeleiding van Cor Claassens en de prima gids Walter Voet, die van de wandeling geen prestatieslag maakte, maar een ieder de gelegenheid gaf om zijn hobby, interesses enz. op passende wijze te kunnen uitvoeren.

Proficiat leiding!

Nel Caminada- Segers

Reinier van Hattem.